Καλά 40....τα ζωντανά και τα ερχόμενα

Τελικά πως έρχεται κάποτε ένα τραγούδι να περιγράψει αυτό που ακριβώς είσαι ενώ εσύ δεν θα μπορούσες ποτέ.

Μυστήριο μπαρ είναι η ζωή μου
Το κουβαλάω με τον καπνό
Μα κάποιος κάνει κουμάντο στην πόρτα
Αν θα ανοίγει ή θα μένει κλειστό

Εγκαίνια έκανε πριν 40 χρόνια
Κερνάει τεκίλα για σάπιους καιρούς
Ανοίγει πάντα με ήλιους και χιόνια
Συλλέγει ανθρώπους και φτιάχνει σωρούς

Νέοι πελάτες κάθε μέρα
Αλήτες, πουτάνες και σοφοί
Κάποιοι φοβούνται και κάνουν πέρα
Και άλλοι μένουν θαμώνες πιστοί

Στο jukebox ένα κέρμα αν ρίξεις
Θα ακούσεις τραγούδια που θα τρελαθείς
Την μπλακ κουρτίνα του αν τραβήξεις
Θα δεις τοπία, θα θαμπωθείς

Μυστήριο μπαρ η ζωή μου είναι
Εκεί που η ψυχή μου έχει κρυφτή
Αν θέλεις φύγε ή αν θέλεις μείνε
Για να ακούσεις την μουσική

Παρά τις τόσες ανακαινίσεις
Το στυλ του μένει πάντοτε rock
Κάποιους θαμώνες θα βρεις να ρωτήσεις
Και για όσα μάθεις θα πάθεις σοκ

Στους τοίχους επάνω φέγγουν αστέρια
Μα λίγοι μονάχα τα έχουνε δει
Κρέμονται δίσκοι μα και μαχαίρια
Από της κιθάρας την ίδια χορδή

Στο jukebox ένα κέρμα αν ρίξεις
Θα ακούσεις τραγούδια που θα τρελαθείς
Την μπλακ κουρτίνα του αν τραβήξεις
Θα δεις τοπία, θα θαμπωθείς

Μυστήριο μπαρ η ζωή μου είναι
Εκεί που η ψυχή μου έχει κρυφτή
Αν θέλεις φύγε ή αν θέλεις μείνε
Για να ακούσεις την μουσική

..πες μου πως θα 'ρθείς πριν να σβήσουνε οι φάροι...

Στα Καλά Καθούμενα.
Χτες βράδυ σήκωσα τον ριζωμένο στον καναπέ κώλο μου και πήγα να πιω ένα καφέ στις 10 το βράδυ. Θα συναντούσα ένα φιλαράκι ο οποίος είχε ακυρώσει μια συναυλία που διοργάνωνε λόγω προβλήματος που προέκυψε στον ιδιοκτήτη του μαγαζιού και ήταν  "ελεύθερος υπηρεσίας", ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.  Η συναυλία δεν θα γινόταν μεν στον αρχικό χώρο που επιλέχθηκε αλλά, με συνοπτικές διαδικασίες και χάρη στον Γιώργο Χατζηπιερή (Τεμπέλης Δράκος), οργανώθηκε  στη μικρή αίθουσα που διαθέτουν τα Καλά Καθούμενα.

Δύο Απόστολοι, ένας Ρίζος και ένας Καλτσάς.
Ένα μπάσο και μια κλασσική κιθάρα. Ούτε μικρόφωνα, ούτε μεγάφωνα ούτε τίποτα. Το μπάσο μόνο ενωμένο σε ένα μικρό ενισχυτή. Ακροατήριο 40-50 άτομα (και πολλά λέω).
Ομολογώ ότι τον μόνο Ρίζο που ήξερα μέχρι χτες ήταν τον κοντό. Τον δε Καλτσά τον ήξερα ως μπασίστα των Υπόγειων ρευμάτων.

Έχω διοργανώσει πολλές συναυλίες και έχω πάει σε ακόμη περισσότερες.
Χτες το βράδυ, οφείλω να παραδεχτώ ότι ήταν ίσως μία από τις καλύτερες συναυλίες που έτυχε να παραστώ.
Η απουσία των "ηλεκτρικών βοηθημάτων", το μικρό του χώρου, ο πολιτισμός του ακροατηρίου (δεν κάπνιζε κανένας μέσα, δεν μιλούσαν μεταξύ τους και πάνω από τον τραγουδιστή, συμμετείχαν στο πρόγραμμα) συνέθεσαν μια μυσταγωγία- όσο και αν ακούγεται υπερβολή.

Η μεν φωνή του Ρίζου έχει εκπληκτική χροιά για unplugged πρόγραμμα και η δε τέχνη του Καλτσά στο μπάσο είναι απαράμιλλη- μέχρι ανάποδα το γύρισε και το χρησιμοποιούσε σαν κρουστό. Η όλη εμπειρία ήταν σαν να ήμασταν σε ένα σπίτι μαζεμένοι και κάποιος ταλαντούχος φίλος να μας ταξίδευε με την μουσική του. Ακούσαμε τραγούδια των δύο καλλιτεχνών αλλά και Χατζηδάκι, Μικρούτσικο, Ξυλούρη, Αλκίνοο, Ζούδιαρη και άλλες εκπληκτικές και ατόφιες διασκευές.

 Το δε διάλειμμα για τσιγάρο και η συνάθροιση όλων των παρευρισκομένων στην στοά των Καλά Καθούμενων είχε κάτι από παλιό σινεμά όπου τα έργα είχαν διάλειμμα για να αγοράσουμε πασατέμπο και ΚΕΑΝ (ή Sport-Cola, ή Hi-Spot - Βλέπετε το σινεμά Απόλλων  (στο τουρκομαχαλλά της Λεμεσού) είχε περιορισμένες επιλογές). Πηγαδάκια, τσιγαράκι, ποτάκια...όμορφα.

Εκπληκτικό βράδυ. Πάντα με συγκινούσε το ταλέντο στους ανθρώπους και χτες το βράδυ ένιωσα αυτό το ταλέντο σαν αεράκι που πήρε λίγη από την σκόνη που έχει μαζευτεί απάνω μου όλο αυτό το καιρό.

Και ήταν όμορφα.



(μόλις έχω το βίντεο από χτες το βράδυ θα το ανεβάσω)

Η Μοναξιά

Summoning all fears!!

Fear of the dark, fear of loving, fear of being loved....fear of dying and above all fears..the fear of living!!

Ζωντανά στο Κύτταρο!

Όσοι θα είστε Αθήνα τότε προσέλθετε!!

Από το προηγούμενο Αφιέρωμα στο Prime LIve στη Λεμεσό με τον Μάνο Ξυδούς (RIP)

Παρτιτούρα

you need to hear

...too late...many years

not much sense, apart

unite, your heart

never thought enough of myself

sorry, too late to say

unite your heart

this christmas eve, i was rained in

i didn't realise, it was a dream

stopped pretending,

every little meaning in my life

accused wrongfully

is there somewhere....she? waiting

opposites atttract, every little meaning- guilty

nonsense in Autumn leaves,

never gonna find gravity

mountaintop loneliness, perfect fall

never known, all the love you can bear

nobody lives in this house

Φέτος δεν έκανα απολογισμό χρονιάς. Με συλλαμβάνω να ολοκληρώνω ένα απολογισμό ζωής που ενδόμυχα ξεκίνησα εδώ και πολύ καιρό. Άρχισα να καταλαβαίνω  από που πήγαζε όλη αυτή η μελαγχολική διάθεση που ξεκίνησε τις γιορτές - εντονότερη από κάθε άλλη φορά- και συνεχίζει ακάθεκτη. Σήμερα κατάλαβα γιατί επέλεξα να περάσω τις γιορτές όσο πιο μοναχικά γινόταν. Σήμερα συνειδητοποίησα - πραγματικά όμως- ότι μεγάλωσα- τόσο ηλικιακά όσο και ψυχικά. Μεγάλωσα and i got nothing to show for it, όχι στον οποιοδήποτε, αλλά σε μένα. Κάτι να διασκεδάσω αυτή τη μελαγχολία, αυτή τη ενοχή που νιώθω μέσα μου. Μια ενοχή που πηγάζει από το πόσο ξεκάθαρα αντιλαμβάνομαι τα λάθη μου (ή τα μη σωστά μου) σε αυτή τη πορεία τεσσάρων, σχεδόν, δεκαετιών και το πόσο λίγα έκανα για να διεκδικήσω τα πολύ λίγα που χρειαζόταν η ψυχή μου για να χαμογελάσει. Πολύ λίγα. Σήμερα συνειδητοποίησα ότι μου  ομολόγησα τις αλήθειες που τόσα χρόνια μου έκρυβα.

Σήμερα κατάλαβα πόσα ταξίδια μου στέρησαν οι Ιθάκες. Υπήρξαν πολύ λίγες  Ιθάκες- τις αγάπησα και τις αγαπώ όλες . Ταξίδια όμως; Ταξίδια που απλά γινόντουσαν για να φτάσω στην Ιθάκη. Μοναχικές πεζοπορίες μολυσμένες από ενοχές και φοβίες. Πεζοπορίες μονοδιάστατες. Με φάρο την λάγνα επιθυμία για το στόχο και το μεγαλείο που θα μου φανέρωνε φτάνοντας, δεν μπορούσα να δω την ομορφιά της πορείας. Και η ώρα πέρασε.......

Baby, I've been waiting,
I've been waiting
Night and day
I didn't see the time,
I waited half my life away
There were lots of invitations
And I know you sent me some,
But I was waiting
For the miracle,
For the miracle to come

(L.Cohen- Waiting for the Miracle)

Σήμερα κατάλαβα ότι η αβάσταχτη μοναξιά της μοναξιάς μου δεν ήταν επιλογή θάρρους όπως με κορόιδευα τόσα χρόνια. Επιλογή δειλίας και φόβου ήτανε. Ασφάλεια εν τη ερήμω περιμένοντας ένα θαύμα.....και η ώρα πέρασε.....δεν ξέρω πόσο ακόμα θα αντέξω σε τούτο τον τάφο.....αλλά όσο είμαι εδώ, βάλτε να πιούμε ....βάλτε να πιούμε λοιπόν...γιατί ain't no grave can hold my body down....

sha la la la la la

End of the year...
looking back, looking forward...
just looking seems good enough right now.
momentarily lowering the shields....
whether you are still around fighting this curse
whether you are resting in peace,
this one is for you...
thank you for being my little peek into happiness



and if you are gone... i hope that it is as soothing as you described to me the first time you died...
:)  i remember your words.... "and suddenly the excruciating pain was back and ...so was life..."


Au revoir!

όρνιθα

δεν μπορεί να έχει στερέψει το κακό,
στα χιόνια ναυάγησε το ξόρκι που θα το νικούσε,
αντάμωσε τις όρνιθες και μαζί τους βούτηξε στο καυτερό νερό.
και το φάγαμε- μαζί με τις όρνιθες.


δεν μπορεί να έχει στερέψει το κακό,
οι επικήδειοι έχουν ήδη γραφτεί και να, φτάνουν οι αχθοφόροι με τα στεφάνια,
η μπογιά ξύστηκε από τα σίδερα και η όξινη βροχή αναπαλαίωσε την σκουριά.
και εμείς την ρίχναμε στις όρνιθες αντί λεμόνι..


δεν μπορεί να έχει στερέψει το κακό,
σταυρώσαμε θεούς κι' ανθρώπους και τους κρεμάσαμε στα μπρελόκ του χρόνου,
η κόλαση μετακόμισε στα σωθικά της φάλαινας και ο Ιωνάς εκδιώχθηκε ατάκτως.
και εμείς τρώγαμε όρνιθες στη ζεστασιά του κήτους.


και να που φτάνει ο Ερμής και έχει την τρίαινα του Ποσειδώνα


Στέρεψε είπε το κακό, δεν έχει παραπέρα


στην πατρίδα του οι στέρνες πλημμύρισαν  με το αίμα των μυρμηγκιών,
οι νυχτερίδες λιμοκτονούσαν στα ζαχαροπλαστεία ανίκανες να αγαπηθούν από το φως,
τα μούλικα ανέβηκαν στα κατάρτια και ρίχνανε πετονιές να πιάσουν γλάρους
και ο χάρος προκηρύχτηκε κλινικά ζωντανός.
και εμείς......
είχαμε φάει τις τρούφες....
μαζί με τις όρνιθες
που ψήναμε ......
σουβλισμένες......
στη τρίαινα...
του Ποσειδώνα.

Happy merry jolly ........whatever!!

I used to have a great relationship with business establishments serving alcoholic beverages for consumption on premises.

I used to have  a great relationship with bars.

I've spent a great many hours on bar stools, sipping rocky scotches accompanied by chilled tequila shots. Mr Chivas Regal and Senor Cuervo were two of my best friends and we all got along fine. Later on I started including a smooth, single malt scotch, straight up, as sign off for the night. 

Bartenders were my friends and I was their friend. Salute to you Africa. Groet Afrikaanse!! Easy going customer, knew my drinks, tipped well, got served well, never bothered anybody no matter how much alcohol Ι devoured -yes devoured.

I met most of my friends in bars. Alcohol is one unmistakable motherfucker of a character judge. It brings out who you really are. No matter how well you hide yourself, a few drinks later you will be all that you are. I never bought the "he was drunk so he had no control over what he was doing" excuse. Bullshit. I've had liters upon liters upon liters of booze. I never once, never behaved like an asshole. And that's how I chose and was chosen in a small circle of friends. We could drink ourselves into oblivion but we were always gentlemen in regards to our immediate environment. These friendships still hold even if we live in different countries and all went our separate ways.

These people, these few friends....these bars were my Christmases, my Easters , my Thanksgivings. A simple cheers would do. No fuzzy festivities, no empty smiles and meaningless jolliness. The so called unconditional happiness was not part of our world. There was no free grazing love in our pastures and we did not care for the old fat fart in red.

And yet, in our own unconventional way, we lived and breathed the spirit of the time. A time of putting into perspective things gone by and things to come. A time of renewing our respect for things respectful towards us and a time for rejuvenating our will and stamina to go forth and give it our all with one sole purpose ...Survival. That is what it was, Survival. The best years of our lives were harsh years of trying to survive in a country offering all opportunities to those willing to take them but at the same time so unforgiving. To the ears of most it sounds like an exaggeration, but those who know....know. Harsh times. Funny, I remember taking some exams in Cyprus and paying around six us dollars to have the results sent directly to my school. Well they weren't sent, so the examining board send me a refund check for six dollars. I remember when i was leaving for the States for the first time, i showed the check to a cousin of mine at the airport and he said "Man when you feel the need to cash this check..then it's time to pack your shit and head back home." Harsh times i tell you. I cannot begin to describe what a feast i had with those six dollars. And i did not pack my bags and i certainly did not head back.  All in all, harsh times or not, i would not change those years for the world. Good times. Christmassy times.

I used to have a great relationship with bars.

I miss that.

Happy holidays everyone!

εδώ

και με τα πολλά - πολλά φτάσαμε εδώ.
εδώ, που τα όλα είναι λίγο πιο λίγα απ' τα λίγα.
εδώ, που οι αντάρτες είναι τσιράκια στους ασφαλίτες
και που το βυζαγμένο γάλα- γλυφό,
σαπίζει σαν την σκουριά που διαδηλώνει στο καρνάγιο.

φτάσαμε εδώ...
στο πέραμα της νιότης και στο περίσσιο του τίποτα.
εδώ, που ο θάνατος κληρώνει παξιμάδια άνυδρης ζωής
και που ο έρωτας μετριέται με σελίνια.
εδώ, που η επανάσταση ματαιώθηκε- ατάκτως,
σαν άδειασε, στο τρίτο χέρι, η μπαταρία..

και εσύ;
εσύ κοιτάς την αιμορραγία στα σκέλια και ρωτάς,
ποιας γενιάς θυσία πνόησε του Αίολου τ' ασκέρι..
ποιας Ιφιγένειας ράτσα αλώθηκε στο σμίξιμο νερού, άμμου και αέρα...;

για  να μας φέρει...ως εδώ...

......... ως εδώ....που ήμασταν....πάντα