Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

καμένο χαρτί



Τελικά η απομάκρυνση από κάθε τι οικείο υπογραμμίζει απλά αυτό που τόσο πρόδηλα αγνοούσες. Μαζεύει τα κάτω από το χαλί, τα στοιβάζει,και στα πετάει στη μούρη. Οι δικαιολογίες παύουν και τα περί υπεράνω γίνονται συγκλίσεις υστεροβουλίας και φόβου. Και κυριαρχεί. Της αποτυχίας, της επιτυχίας, του ίσως, του δήθεν, του πως, του κάπως....κυριαρχεί....και σε ευνουχίζει. Διαλέγεις συνειδητά την μοναξιά, όχι γιατί την αγάπησες (όπως τόσα χρόνια κοροϊδεύεις εαυτόν και άλλους) αλλά γιατί φοβάσαι.... Φοβάσαι να ζήσεις..μην τύχει και ζήσεις..... φοβάσαι την αποτυχία της πρόσκαιρης επιτυχίας σου.... και εδώ στην άκρη του πουθενά, εδώ που η φαντασία αγνοείται, εδώ που δεν κινδυνεύεις.....φοβάσαι ακόμα- τον μη κίνδυνο. Κρύφτηκες πίσω από την δήθεν υπεράνω προσέγγιση σου, από την δήθεν αδιαφορία του χορτάτου....και μόνο εσύ ξέρεις πόσο πεινάς... πόσο θέλεις να γευθείς αυτή τη χαρά, αυτή τη λύπη...αυτή γενικά...ζωή την λένε..

Τελικά το άδειο του περιβάλλοντος σε υποχρεώνει να κοιτάξεις μέσα...και να δεχτείς αυτό που δεν έχεις παραδεχτεί ποτέ, αλλά τελικά το δέχτηκες αδιαμαρτύρητα πριν καν σου προσφερθεί. Δεν ανήκεις στη φάρα των ανθρώπων.. δεν σου επέτρεψες να ανήκεις...μπέρδεψες τα πάντα σε ένα γαϊτανάκι αυτό-αμφισβήτησης. Σου αφαίρεσες κάθε δικαίωμα ευτυχίας και δεν υπάρχει περίπτωση να την δεχτείς αδιαμαρτύρητα.. Απέναντι το γαλάζιο παραδομένο στη βαλκανική νύχτα, πίσω το δάσος...και στο μεταξύ μια μοναξιά μεγαλύτερη από την ομορφιά του σύμπαντος... δεν υπήρξε στο κόσμο αυτό άνθρωπος πιο μόνος....από φόβο και μόνο... μαλακίες....είσαι σίγουρος ότι υπήρξαν πολλοί....αλλά τι σε κόφτει εσένα... η δική σου μοναξιά σε καίει... αλλά την τσιγκέλωσες στο κορμί σου μπας και σε αφήσει, μήπως αναγκαστείς να ζήσεις επιτέλους...

Καμένο χαρτί φίλε....

Σημαδέψαμε την τράπουλα και μας γελάσαμε, αυτοανακυρηχθήκαμε σε μάρτυρες και απολαμβάνουμε τον πόνο προκαλώντας οίκτο στον ίδιο μας τον εαυτό... Πνίξαμε τις φωνές μας σε πηγάδια που εμείς φροντίσαμε να στερέψουν, και γονατίσαμε απάνω σε γυαλιά τα οποία εμείς σπάσαμε... Έχουμε γίνει μηχανές διεκπεραίωσης βασικών κοινωνικών λειτουργιών, και κάποιων αναπόφευκτων ανθρωπίνων λειτουργιών... Φίλε το χαρτί κάηκε, μας παίξαμε με τράπουλα σημαδεμένη.... άνοιξη, βρέχει.....τι θέλεις εδώ ...εσύ.....ΝΑΙ ΕΣΥ...τι θέλεις εδώ? .....πιο πράσινο το λιβάδι πάρα κάτω....πολύ πιο πράσινο...

Καμένο χαρτί φίλε... καμένο


Δεν υπάρχουν σχόλια: