The order of irregularity and the numb goat!

One is not expected to speak of one's numbness when the one is numb.
Resisting the "about to come" leads to irregularity. Irregularity seems to be the perfect orderly manner of evolving, and through evolution (of the mind), revolting. Strange days accompany these irregularities and commons cease to exist, or rather elevate their existance into rebellious specials. The order of the commons becomes the disorder of the specials and the "about to come" becomes the "about to change". Change is always good....NOT. Change is different, conceptually, theoritically, spiritually.How about really? Is it not the case that once the specials supress the "icons of tradition" and anhilate the bonds of static, retreat into their roots of commonness, or even choose to hand over their infant legacy to newly founded orders of caretakers...? Caretakers who were never "specialised"... And then the "what has changed" becomes the norm.

As silent by-standers, or even participants of this realm of "norm" identifies us as normal? If so why is this normality so indifferent to me? Why do I consider the so-called revolution that enthroned the norm, as something I needn't consider at all. Is it possible that for at least one single moment in history all the participants of this so-called revolution shared a common thought? or were in the same mind frame? If so, was it by their own, personal and rightfull choice or were they simply puppeteered into adopting as their own, this made-beleive common cause for the "greater good"? By who? And how is one man's thought, his own personal solution of a common(governed by the strict rules of personal experience- and identified univesally by a common denomenator- of negligible importance sometimes) problem , suddenly rocketeered into the stratosphere, becoming a bright star of sublime leadership, becoming an essential element of life, becoming the breath that powers the cancer infested lungs of the mass? Just like that. Random events of life all of a sudden become pre-planned injustices, with publically recognised instigators of these injustices. Misfortune becomes the spear that will be driven into the heart of the norm. And always, there is One. One that will masterfully lead (or mislead) the newly formed mass of momentarily )and this moment can be very long) blind beleivers into the "promise land". Nobody stops to think back. Nobody realises the obvious. Even God himself could not deliver the promise land. Why have i wasted all this energy on something indifferent to me? Di i need to prove to myself the rightousness of my beleif?

I am becoming unstable. My numbness is not universal and this troubles me. The brain keeps ordering the numb body, or the body is vibrant and awaiting the orders of the numb mind. Which is worse. I am becoming unstable. Irregular. I had goat last night, roasted baby goat (it was dead so apparently numb too) and pan-fried zucchini. It was delicious. My taste buds are not numb. The rest of me is. Irregular numbness.

Irregularity leads to chaos... systems whose states evolve with time – that may exhibit dynamics that are highly sensitive to initial conditions (popularly referred to as the butterfly effect). As a result of this sensitivity, which manifests itself as an exponential growth of perturbations in the initial conditions, the behavior of chaotic systems appears to be random. This happens even though these systems are deterministic, meaning that their future dynamics are fully defined by their initial conditions with no random elements involved. This behavior is known as deterministic chaos (wikipedia).

So ( (((Non Numbness - Numbness) *Roasted Baby Goat)/ fried zucchini) + 1 Amstel) - this morning's excrement + 1 liter of urine) = Chaos

Chaos = apparently random behaviour (with all the sauce added)

Apparently random behaviour= apparent irregularity

Apparent irregulaty= Apparently Me.

I need to see a doctor...i Think..

Ένας κόσμος όμορφος, αγγελικά πλασμένος. Ένας ατίθασος παλινδρομισμός αλληλοεξαρτούμενων λαμόγιων που συνιστούν το αγγελικό του πλασμένου. Ανυπόφορη μα και ακατανίκητη μοναξιά. Ανυπόφορες και ακατανίκητες μοναξιές. Η διατήρηση της αγγελικότητας του πλασμένου πάνω και πέρα από όλα. Οι γκριμάτσες αυτοικανοποιήσης που άναρχα παρελαύνουν στον δρόμο μας...η μάλλον...που στέκουν θεατές στην άναρχη παρέλαση μας, θυμίζουν κάτι από το χτες, από το κοντινό χτες του ονείρου, της ελπίδας και της προσμονής.... Σου θυμίζουν πως το αύριο εξαρτάται από το χτες και ότι απλά το παρόν είναι ένα μεταβατικό στάδιο από το χτες στο αύριο.... και τα λοιπά και τα λοιπά.

Συγχορδίες παραφωνούντων γελοτοποιών χύνουν οξύ στο αιμοραγγών παρών. Μίλανε για το αύριο και μου τάσσουν ένα καλύτερο χτες. Προσδίδουν οντότητα στο τίποτα και γεωγραφικές συντεταγμένες στο πουθενά. Καλοβολεμένοι πριν ακόμα γεννηθούν και νεκροί πολύ πριν πεθάνουν. Η ιστορίες τους , πανομοιότυπες κόπιες μιας αειθαλούς εξάρτησης από την μοναδική ηδονή που γνώρισαν ποτέ....την εξουσία. Και ο αγγελικά πλασμένος τους φιλάει τις ποδιές, τα πόδια, τον κώλο και ενίοτε σκύβει προς βόλεμα υμών και ημών.

Κάπου εκεί έξω, ή μέσα, ή πάνω, ή μπορεί και κάτω βρίσκεται ο άλλος...ο μη αγγελικά πλασμένος. Να τον πεις διαβολικά πλασμένο? Να τον πεις αγγελικά άπλαστο, διαβολικά άπλαστο? Ο άλλος τέλος πάντων. Ο μπανιστηρτζής. Ο βλέπων και ο μη συμμετέχων. Η αίωνια παρουσία του απόντα. Αυτού που δεν, αυτού που όχι, αυτού που ποτέ. Αυτού που τα νειάτα ρημάχτηκαν από τα όρνεα της ψυχής του, αυτού που το δάκρυ καίει αλλά που δεν κλαίει ποτέ. Αυτού που ζει στο περιθώριο του περιθωρίου. Αυτού που δεν έκανε τα 100 πράγματα που λέει το "Χ" περιοδικό ότι έπρεπε να έχει κάνει πριν τα 30 του. Αυτού που όταν γαμάει δεν έχει διπλά του τον οδηγό πηδήματος του "Ψ" περιοδικού. Αυτού που δεν είμαι εγώ και, για να διαβάζεις αυτό, μάλλον δεν είσαι ούτε και εσύ.


Ένας κόσμος όμορφος, αγγελικά πλασμένος που τελικά είναι τόσο υπαρκτός όσο και εγώ.

Μυρίζω τον πίνακα, τον τελευταίο που αγόρασα. Η μπογιά ακόμα μυρίζει αναγκάζοντας με να γυρίσω να τον κοιτάξω. Ο πηρουνόχερος ντράμμερ. Πράσινο και πορτοκαλί. Το Σάββατο σκοτώθηκαν. Οι πράσινοι με τους πορτοκαλί.

Ουσία

Δύσκολο τελικά να γράψεις επί της ούσίας. Για αυτό που πραγματικά σε βασανίζει, σε ταλαιπωρεί και τελικά σε σκοτώνει, είτε ψυχικά είτε σωματικά (το ίδιο είναι). Και καμια φορά πρέπει να σκοτωθείς για να ξεφύγεις από την ανυπαρξία, έτσι δεν είναι? Ο θάνατος που τελικά οδηγεί στη ζωή, ο θάνατος που σε αποξενώνει και σε απελευθερώνει από τους καθημερινούς σου θανάτους. Βαρέθηκα να πεθαίνω, βαρέθηκα να μην ανασταίνομαι ποτέ, γενικά βαρέθηκα τους πάντες και τα πάντα, μα πιο πολύ εμένα. Βαρέθηκα να γράφω ανορθόγραφα!

Δύσκολο να γράψεις επί της ουσίας. Να απελευθερώσεις τους δαίμονες του παρελθόντος, τα φρικιά του παρόντος και τους δράκους του μέλλοντος! Γλυκόξινο χταπόδι με φάβα. Αυτή είναι η τωρινή μου πραγματικότητα. Γλυκόξινο χταπόδι με φάβα. Μια κουταλιά της σούπας μέλι, να γλυκάνει το χταπόδι. 2-3 φλυτζάνια νερό, 3 κουτάλια της σούπας ελαιόλαδο, λίγο φρέσκο χυμό λεμονιού, 1 κουτάλι της σούπας ξύδι. Η συνταγή. Του γλυκόξινου χταποδιού με φάβα, όχι της ζωής. Της ζώής με τα πολλά πλοκάμια, με τις γλυκές και τις ξινές στιγμές, και με τους λάκκους που έχει η φάβα! Τελικά η ζωή είναι γλυκόξινο χταπόδι με φάβα! Τι μαθαίνεις τελικά από την κρατική τηλεόραση! Και αν δεν αρέσει κάτι σε κάποιους μπορούμε να αφαιρέσουμε υλικά. Τι να αφαιρέσεις από την ζωή? Το ξύδι ή το μέλι? Το λεμόνι, το αλάτι ή το πιπέρι? Επί της ουσίας... τι να γράψεις επί της ουσίας?

Η ώρα πήγε 9:06! Δύσκολο να γράψεις επί της ουσίας. Προσπαθώ κάνοντας ουσιαστικά καμία προσπάθεια! Λόγια, σκέψεις, μαλακίες. Επί του πρακτέου, απών. Επί της ουσίας, ανούσιος. Ξέχασα τον μαϊντανό για την φάβα. Παντού πάει ο μαϊντανός. Στη φάβα, στις φασόλες τις βραστές, στην ταχίνι, στην τηλεόραση! Παντού μαϊνατανός, μαϊντανοί και άλλα χορταρικά. Και ξαφνικά θυμάμαι τους αρχαίους έλληνες φιλόσοφους! Ελένη Βιτάλη, μία είναι η ουσία δεν υπάρχει αθανασία. Ρε συ Ελένη, και αθανασία υπάρχει και σταυρούλα υπάρχει και σούλλα υπάρχει. Τι διάολο φιλοσοφία είνάι αυτή?

9:10, η αθανασία δεν ζει πια εδώ. Ούτε και η ουσία. Πως γίνεται να λείπει η ουσία και να είναι παρών οι ουσίες? Η διαφορά είναι στο άρθρο. Άλλο Η ουσία και άλλο ΟΙ ουσίες! Αν φυσικά κάτσεις να ακούσεις τις καινούργιες μυαλοκαλλιέργειες του Δρος Ματσάκη θα μου πεις ότι τελικά Η ουσία είναι το ίδιο με το Η ουσίες. Αρά πάει περίπατο το επιχείρημα σου κύριε ότι η ειδοποιός διαφορά είναι το άρθρο. Βαρέθηκα να γράφω ανορθόγραφα!

Βαρέθηκα να γράφω γενικά! Αν εσύ κατάλαβες τι έγραψα τότε έχεις παρόμοιο πρόβλημα με μένα- που κατάλαβα τι έγραψα! Ζήτησε αμέσως ιατρική συμβουλή. Υπάρχει σωτηρία! Και αθανασία, και σταυρούλα και σούλλα!!

151

Με βάση αυτό είμαι σχεδόν ιδιοφυΐα..Γιατί νιώθω ηλίθιος? Ίσως να είμαι ένας μεγαλοφυής ηλίθιος.

Ελπίδα

Χαμένη, αλλά και επίμονη πουτάνα που αρνείται να χαθεί. Βάρκα. Τελευταία. Μεγάλη. Ένας δεν βρέθηκε να την σκοτώσει. Αιώνες τώρα. Τη χαρίζω. Τη θέλει κανείς?

Υ.Γ.
So little to say, so much time.
Thanx Niko.

Τελικά ο δείκτης Νοημοσύνης μου πρέπει να είναι πολύ χαμηλός. Γράφω χωρίς λόγο και αιτία, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς διεύθυνση και χωρίς στυλό. Αντιλαμβάνομαι πλήρως την παντελή έλλειψη αντίληψης που έχω και διεκδικώ την άγνοια μου.

Resurrection

Incomplete resurrection of my soul. Arisen and yet it firmly lies on the sand, washed upon by salty water. Life, insight and yet feels annihilated. Mortal thoughts of eternity, never-ending struggle of a non-beginning. This realm of nevermore, beyond all good, beyond all evil, a puzzle of a million hermaphrodite pieces of mitotic multiplication.

Alas, I am the key bearer, or so they said.

Improvisation of calculation. A battle of peace, a war of love, mathematically randomized. Perpendicular thoughts in horizontal crevasses, fallen angels. Aesthetically ugly, distasteful my beautiful soul is. I stand corrected once again, I stand alone and yet I am not there either. Parachuting in a sea of parasitic feelings, I suffice and I alleviate the pain, the hurt, the love.

In the dominion of my microcosm I feel so lost, so confused. I try to accentuate what was once good, what I thought was good. I try to stand tall in my hour of falling. I gape upon the sublimity of my inadequacy and before all that matters I confess my guilt. I have eternally and ceaselessly loved you. Before I knew you, before you were born, before I was born. Is this my punishment? Partial revivification of my soul? Well what is the crime, what is the charge my lord?

Oxymoron. I shall not suffocate before this travesty of a trial. Who am I to judge me? I will stand tall and will endure. The guilt is not mine, the crime is not mine. This judgment shall not be passed upon me. Removed be burden from my soul. Be gone. The water is fresh, the soul revives. My love will win the chalice. My darkened eyes shall again blaze. Your hands will be my guide. Oh loveliest of lovelies, evermore I shall wait. And come if you will, I will rejoice, the partial death will forever perish, and my soul will rise, complete, beautiful and unique. Resurrected.